Otwarty Urząd w teorii i praktyce
Web 2.0 wielkimi krokami wkracza do administracji publicznej. Jak możemy przeczytać na blogu Klutura 2.0 rządy amerykański, australijski i brytyjski postwiły już na rozwiązania informacyjne mające na celu zwiększyć otwartość i “interaktywność” (rozumianą jako udostępnienie możliwości śledzenia statusu spraw i responsywność na zgłaszane przez petentów problemy) biurokracji w kontakcie przy okazji zwiększając transparentność własnych procedur i znacząco poprawiając wydajność przepływu danych.
Teoria:
Responsywne strony internetowe w urzędach.
Rzut oka w (niedaleką) przyszłość administracyjnych aplikacji internetowych
Polacy chcą załatwiać sprawy urzędowe przez Internet. Dowodzą tego badania przeprowadzone przez ING (rezultaty tutaj) i MSWiA (rezultaty tutaj). Jednak oficjalne strony administracji publicznej im tego nie ułatwiają (o czym można przeczytać tutaj). Problem nieprzystawalności udostępnianych przez urzędy rozwiązań do oczekiwań odbiorców jest nie tyle kwestią technologiczną co logistyczną i mentalnościową.
Zmiany technologiczne, których jesteśmy świadkami na początku XXI wieku mają rzeczywisty wpływ na przekształcenie procesów w dziedzinie komunikacji społecznej. Współczesne procedury wymiany danych aby były skuteczne muszą być dynamiczne. Zarówno w zakresie działania (efektywny obieg dokumentów itp.) jak i responsywności (negatywne informacje zwrotne dotyczące pracy systemu ze strony użytkownika powinna być nieustannie przetwarzana w stałych cyklach stanowiąc siłę napędową permanentnego procesu poszukiwania innowacji).
W bardzo wyrazisty sposób piszą o tym autorzy artykułu “Permanently Beta: Responsive Organization in the Internet Era” Gina Neff i David Starc z Columia University (oryginał do przeczytania tutaj). Formułują oni ideę Permanentnej Wersji Beta (zjawisko charakterystyczne dla Web2.0) jako stanu właściwego zjawiskom o charakterze dynamicznym, zdolnym do dostosowywania się do bierzącego zapotrzebowania.
Drugim głosem, na który warto zwrócić uwagę formułując teorię nowoczesnego eUrzędu jest tekst Davida Osimo pt. “Benchmarking eGouverment in the Web 2.0 era: what to measure, and how”. Jedną z tez tego dokumentu jest konieczność dokonania “otwarcia” administracji publicznej na osoby przez nią obsługiwane za pomocą udostępnienia specyficznych narzędzi internetowych oraz poprzez położenie większego nacisku na rzeczywistą wymianę informacji między stronami.

Kluczem jest wymiana informacji za pomocą aplikacji integrującej